La lluvia ácida tiene una gran cantidad de efectos nocivos en los ecosistemas y sobre los materiales. Al aumentar la acidez de las aguas de ríos y lagos, produce trastornos importantes en la vida acuática. Algunas especies de plantas y animales logran adaptarse a las nuevas condiciones para sobrevivir en la acidez del agua, pero otras no.
Camarones, caracoles y mejillones son las más afectadas por la acidificación acuatica. Esta tambien tiene efectos negativos en peces como el salmón y las truchas. Las huevas y los alevines son los más afectados. Una mayor acidez en el agua puede causar deformaciones en los peces jóvenes y puede evitar la eclosión de las huevas.
La lluvia ácida también aumenta la acidez de los suelos, y esto origina cambios en la composición de los mismos, produciéndose la lixiviación de importantes nutrientes para las plantas (como el calcio) e infiltrando metales tóxicos, tales como el cadmio, níquel, manganeso, plomo, mercurio, que de esta forma se introducen también en las corrientes de agua.
La vegetación sufre no sólo las consecuencias del deterioro del suelo, sino también un daño directo por contacto que puede llegar a ocasionar en algunos casos la muerte de la especie.
Las construcciones históricas, que se hicieron con piedra caliza, experimentan tambien los efectos de la lluvia ácida. La piedra al entrar en contacto con la lluvia acida, reacciona y se transforma en yeso (que se disuelve con el agua con mucha facilidad). También los materiales metálicos se corroen a mucha mayor velocidad.
La lluvia ácida y otros tipos de precipitación ácida como neblina, nieve, etc. han llamado la atención pública, pero esta los considera como problemas específicos de contaminación atmosférica secundaria; sin embargo, la magnitud potencial de sus efectos es tal, que cada vez se le dedican más y más estudios y reuniones, tanto científicas como políticas para encontrar soluciones al problema. En la actualidad hay datos que indican que la lluvia es en promedio 100 veces más ácida que hace 200 años.
Pubricada por Araceli
sábado, 25 de abril de 2009
sábado, 18 de abril de 2009
Un asteroide de 40 metros sorprende ós astrónomos da Terra.
UN ASTEROIDE DE 40 METROS SORPRENDE AOS ASTRÓNOMOS Ó ACHEGARSE Á TERRA.
O meteorito pasou a 60.000 kilómetros do sureste do Pacífico o pasado luns.
O asteroide DD45 de entre 30 y 40 metros de diámetro pasou o luns a 60.000 kilómetros do sureste Pacífico, sete veces máis preto cá lúa. Foi unha sorpresa para os astrónomos, que non esperaban que o meteorito se achegara tanto á Terra, según o informe publicado pola prensa australiana.
...“ nunca se puido observar tan preto da Terra un obxecto desas dimensións” , dixo Rob McNaught, científico do observatorio australiano de Siding Spring.
O 2009 DD45 é o asteroide que máis se achegou á Terra dende 1973, según o astrónomo Peter Brown da Universidade de Ontario (Canadá); e ten un tamaño similar ó que arrasou 2.000 kilómetros cadrados do bosque en Liberia no ano 1.908.
McNaught, contratado pola NASA, detectou o 2009 DD45 o venres pola noite y determinou que "por pouco" non alcanzaría a Terra na súa traxectoria.
O meteorito pasou a 60.000 kilómetros do sureste do Pacífico o pasado luns.
O asteroide DD45 de entre 30 y 40 metros de diámetro pasou o luns a 60.000 kilómetros do sureste Pacífico, sete veces máis preto cá lúa. Foi unha sorpresa para os astrónomos, que non esperaban que o meteorito se achegara tanto á Terra, según o informe publicado pola prensa australiana.
...“ nunca se puido observar tan preto da Terra un obxecto desas dimensións” , dixo Rob McNaught, científico do observatorio australiano de Siding Spring.
O 2009 DD45 é o asteroide que máis se achegou á Terra dende 1973, según o astrónomo Peter Brown da Universidade de Ontario (Canadá); e ten un tamaño similar ó que arrasou 2.000 kilómetros cadrados do bosque en Liberia no ano 1.908.
McNaught, contratado pola NASA, detectou o 2009 DD45 o venres pola noite y determinou que "por pouco" non alcanzaría a Terra na súa traxectoria.
lunes, 13 de abril de 2009
Búscanse as dúas poboacións de osos
BÚSCANSE AS DÚAS POBLACIÓNS DE OSOS
Os científicos descobren o paso de catro exemplares entre os dous grupos do norte, illados dende fai 50 anos.
As dúas poboacións de oso pardo cantábrico que quedan entre sí do que se cría. Os últimos dos anos, os xenetistas do departamento de Bioloxía Funcional da Universidade de Oviedo descubriron que polo menos cuatro exemplares movéronse entre unha e outra poboación, según fontes próximas á investigación. Tras analizar feces y pelos feitos polo campo, o ADN revelou que tres machos pasaron da poboación occidental (a máis poboada) ata a oriental.
En España é especialmente complicado coñecer os movementos dos osos, xa que a cantábrica debe ser das poucas poboacións sen exemplares marcados para seguilos por satélite.
Os científicos descobren o paso de catro exemplares entre os dous grupos do norte, illados dende fai 50 anos.
As dúas poboacións de oso pardo cantábrico que quedan entre sí do que se cría. Os últimos dos anos, os xenetistas do departamento de Bioloxía Funcional da Universidade de Oviedo descubriron que polo menos cuatro exemplares movéronse entre unha e outra poboación, según fontes próximas á investigación. Tras analizar feces y pelos feitos polo campo, o ADN revelou que tres machos pasaron da poboación occidental (a máis poboada) ata a oriental.
En España é especialmente complicado coñecer os movementos dos osos, xa que a cantábrica debe ser das poucas poboacións sen exemplares marcados para seguilos por satélite.
miércoles, 1 de abril de 2009
o ciclo da auga
Mirade este video ten moita información pero e moy cortiño.
javier lorenzo e gabriel soto de 1 eso a
javier lorenzo e gabriel soto de 1 eso a
un huracán visto desde el espacio
El 2 de septiembre de 1985, el huracán Elena fue fotografiado desde la lanzadera espacial Discovery. Como el huracán está en el hemisferio norte, el aire gira en sentido inverso al de las agujas de un reló hacía al centro u ojo del huracán.
***marta y sara***
***marta y sara***
Suscribirse a:
Entradas (Atom)